bugün günüm gayet normaldi.bi akrabanın düğününe gittim aman gitmez olaydım.bir sürü yaşlı başlı insanlar.kendimi huzurevinde hissettim.mıç mıç öpüyolar bide.normal öpersin onlar seni bi kavrıyo başlıyo gözünden alnından öpmeye.sanki öpecek başka yer yok.o çatlamış dudağını gözümün içine sokmaktan ne zevk alıyor anlamadım.kurtulamıosun.çatlıyosun onun ellerinde yarım saat bırakmıyor.arkasından başlıyor sorular. nassın? anan nerde? nerdeyse nerde sanane?neyse ki en sonunda düğün salonunda buldum sessiz sakin bir yer başladım kuzenle sohbete.konuştuk konuştuk en sonunda konuda kalmayınca kalktım şöyle bir gezdim.birde ne görüyüm millet coşmuş...neyse sonra dayımı gördüm konuştuk dediki görüşemiyoruz dedi.aslında haklıydı.onlara gitmem gerekiyodu.uzun zamandır gitmemiştim.neyse biliyorsunuz ben çevremi pek sevmem.(önceki yazımda söylemiştim.)sıkıldım.bakıyom milleete hepsi ayrı bir uçmuş.hepsinde düğün heyecanı.sanki düğün görmemişler.neyse demiğcem bayağı bi neyseledik çünkü.ondan sonra eve geldim.doğru bilgisayar başına.zaten yapacak birşey yok.en iyisi bu dedim.oturdum kalkmak bilmiyom.en sonunda bloguma yazı yazıyım o düğün sahnelerini okuyanların gözünde canlandıryımda görsünler ne durumda olduğumu.bir başka kuzenim vardı o gelmemişti.iyiki gelmemiş.olsaydı zaten biterdi.sevmiyo zaten böyle yerleri neyse bu gün çok düşmanca bir yazı yazdık ama olsun...